Kafamda kurdum intiharımı. Ağlaya ağlaya yazdım intihar mektubumu. Kimse anlam veremez dağınık cümlelerime. Okur geçerler. Benim de anlam veremediğim çok şey var.
Yaşamak gibi.
Kimse duymadan ölmeliyim.
Ağzımın kenarında
bir parça kan bulunmalı.
Beni tanımayanlar
“Mutlak birini seviyordu” demeliler.
Tanıyanlarsa “Zavallı, demeli,
Çok sefalet çekti”
Halbuki hakiki sebep
bunlardan hiçbirisi olmamalı.