Subscious
@pemberley
Bir töz, kökünden koparılmış, doğuştan hastalıklı... ve tek suçlu var, tanrı. Tanrı, "olabileceği şey" olmaya, varlık olmamaya, boşluğa ve hiçliğe giden köprüde engeldir. Bu engel, bir kez daha, ama son kez ameliyat masasında aşılabilir. Ölüm yoktur sonunda ama varlık da olmayacaktır.
Artaud, varoluşa, ve onun tüm sistemlerine karşıdır, en büyük anarşiktir, belki de. Varlığın, organizmaların, organların işleyişi, yasası, yazgısı ve referansı _anası ve babası_ olmamalıdır, bir mumya gibi etten ve akıldan oluşan bedene ulaşmalıdır. Kendi kendini o zaman özgür kılabilir. Ne var ki reddetmiştir bu boşluğu. Belki de çözülmez dediği üç problemden ikincisidir sebebi: saçma ölüm. Ölmeye güvenmek saçmadır. :) Yine de tüm herkes adına istediği, sınırsızlıktı belki de, aykırının olmadığı, sayıklayabildiği, saçmayabildiği bir düştü.
- Ne demek istiyorsunuz bay Artaud? (Ve Artaud sayıklar.)
- Tam bir delisiniz siz zincirlik deli.
Gerçek bir dil anlaşılmazdır diyor Artaud. O zaman, anladığımız okuduğumuz değildir. Olmamalıdır da, düşündürmelidir. Herkes, anlaşılmaz olanda kendi evrenindeki anlamı bulmalıdır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ama tanrı, saçma ölüm, daha da korkunçlaşmış yaşam, çözülmez bir problemin üç bilinmeyenidir; intihar, bu probleme hiçbir çözüm getirmez.
Buna inanmanız, sizin iyiliğinizedir.
Varolmama biçimi
İntihar ettirildim, demek istiyorum... ölüme açlık duymuyorum, varlık olmamaya açlık duyuyorum.
...
İnsan kendi hiçliğinin tadına varabilseydi, kendi hiçliğinde dinlenebilseydi; bu hiçlik, herhangi bir varoluş biçimi olmasın, ama tam bir ölüm de olmasın.