Persa Pikola
@persapikola
Yazı heveslisi zamansız bir okur. Koşan günlere yetişmeye çalışıyor.
Şu anda okuduğu kitap
Güz Gecesi AğıtıŞiir
Kemal Gündüzalp’in şiirleri çok hünerlidir, şairin iç dünyasından okurun iç dünyasına köprüler örer. Başka bir zamanın ve coğrafyanın insanı bile olsanız, şiirlerinin evrensel özü kalbinize ulaşır ve orada bir diyalog başlatır. Dizelerde ilerledikçe okuyor muyum konuşuyor muyum, o sözler benim mi şairin mi, soran mı benim cevap veren mi karıştırmaya başlarsınız.
Şiir yazmak yalnız bir iştir belki, ama şair bir biçimde geçmişimizdedir, bugünümüzdedir. Anılarımızdaki bir Nisan gününde, beyaz açmış bir erguvana bakarken hemen yanımızda dikilmiş aynı ağaca bakmaktadır. Belki de aksidir, “eskitilmiş bahçe yalnızlığında” biz onunla beraber durmaktayızdır. Dizelerindeki bu “biz” hali karşısında şiire duyduğumuz temkinli duruşu bir kenara bırakıp öze dalarız.
“Güz Gecesi Ağıtı” okurunu kendi içine çeken ve ortak bir dünyada zamandan azade gezintilere çıkaran Kemal Gündüzalp şiirlerini toplayan bir kitap. Eski okurları dönüp dolaşıp kendisini bulacaktır, dilerim yeni okurlar da Güz Gecesi Ağıtı ile tanışma fırsatını yakalar.
Dağılmış bulutlar, yağmur kokusu yok
Beyaz erguvan olur mu diye sordular,
Bilmem. Kokladığın her çiçek renksiz anı
Burnunda eskitilmiş bahçe yalnızlığı gibi.
YALNIZLIĞIN BAHÇELERİ, Kemal GÜNDÜZALP
Pınar Selvioğlu 
Tersine Dünya 
Kemal Gündüzalp
Pınar Selvioğlu Tersine Dünya Kemal GündüzalpReklam
Nereye Gidiyorsun Şiir?Şiir
Benim okurluğum biraz hercaidir. Bir kitabın yarısında başkasına başlarım, hikâyenin ortasında incelemeye geçerim, biraz okur oradan şiire dönerim. Binbir Gece Masalları gibi iç içe ilerler okumalarım, zihnimde bambaşka bir bütünlük oluşturur. Bu alışkanlığım savruktur biraz, ancak karşılaştığım her kitabın bana doğru bir yolculuğu olduğuna ve tam zamanında karşıma çıktığına inanıyorum. Başka bir eserde ona atfedilen bir cümle, yapılan bir alıntı, gördüğüm kapak resmi bile boşuna kendini göstermemiştir. Bana ulaştığında hemen, acilen, az ya da çok okunmalıdır, yoksa o “tam zamanı” kaçırmış oluruz, zihnimden düşer, kitaplığın bir yerlerinde sıra beklerken kaybolur. Okunmamışlığı ise orada burada, konuşurken, yazarken, insanın gözünün ferinde bile kendini belli eder.
“Quo Vadis Şiir?” kitabı da kim bilir ne zorlu yollardan geçerek bana geldi. Şiir eleştirisi pek basılmayan bir türken, üstelik ben bu türü okumayı hiç akıl etmemişken “nereye gidiyorsun” diye soran ismiyle beni durdurup gündemimde kendine yer açtı. Böyle olunca hemen biraz karıştırayım dedim, kısa zamanda tamamını okudum, ancak farklı zamanlarda farklı bölümlere odaklanarak, inceleyerek, üzerine düşünerek okumak daha doğrudur elbette. Zamana yayılacak, tekrar tekrar dönüp bakılacak bir kitap bu. Şiirin tür olarak yolculuğu, habitatı olan insanın ve toplumun değişmesiyle yaşadığı sorunlar, politik rüzgarların etkileriyle inişler, çıkışlar, çıkmazlar, aşma çabaları şairlerin dizeleri ve savunmaları üzerinden anlatılıyor. Kitapta umutlar, hayal kırıklıkları, takdirler ve yüreklendirmeler var. Şiirde anlamın nasıl yaratıldığını gösteren pek çok dize içeriyor, bu açıdan iki satırı alt alta getirip şiir yazma çabasında olan herkes için “Quo Vadis Şiir?” mutlaka okuması ve el altında tutulması gereken bir kaynak.