Beynin fazla çalışmaktan ağrıması- ne kadar mecazi, değil mi? Minerva’nın Zeus’un çehresinden yaratılması gibi! tuhaf düşünceler bunlar: beyin ağrısı, kişinin kendi ölümüne karar vermesi, karanlık ruh halini yaşama cesareti. Zeki olduğu kesin Josef. Ama merak ettiğim, bu delice bir zeka mı yoksa zeka deliliği mi?
başka bir yerde, sırlarımızı bilen ve duygu dolu anlatımıza şahit olan kişilere karşı nefret besleriz, diye yazmış. o anda istediğimiz şey anlayış değil, duygularımızın hakimiyetini yeniden ele almaktır.
hiçbir şeyin gizlenmediği bir sohbetin nasıl olacağını merak ediyorsunuz ya, bence cehennemden farksız olurdu. insanın kendisini bir başkasına açması ihanete davetiye çıkarmaktır, ihanet de insanı hasta eder, öyle değil mi?
Hegel ölüm döşeğindeyken sadece bir öğrencisinin onu anladığından ama onun da yanlış anladığından yakınmış! Benimse bir tane bile yanlış anlayan öğrencim olmadı.
Sonu felaketse bir sanat eseri daha da büyümez mi? Ağzımda kendi ölümümün tadının olması bana bakış açısı ve cesaret kazandırdı. Bu, kendim olma cesaretiydi, önemli olan da bu zaten. Ben bir profesör müyüm? Bir filolog ya da filozof? Kimin umurunda?