Sevgi, inanç ve dostluk üzerine sımsıcak bir hikaye..
Bazı kitaplar vardır, sadece okunup bitmez; insanın kalbine dokunur, düşüncelerine yerleşir ve uzun süre etkisini sürdürür. Petey benim için tam da böyle bir kitaptı. Bir gecede, elimden bırakamadan okudum. Sayfalar ilerledikçe Petey'in hayatına, yaşadığı zorluklara, hayal kırıklıklarına ve en önemlisi de sevgiyi, dostluğu ve umudu hiç kaybetmeyen güzel yüreğine tanıklık ettim.
Bu kitap bana, insanı gerçekten değerli kılan şeyin dış görünüşü ya da sahip olduğu imkânlar değil; sevme gücü, sabrı ve başkalarının hayatına dokunabilme yeteneği olduğunu bir kez daha hatırlattı. Petey'in hayatı boyunca karşılaştığı tüm engellere rağmen kalbinde taşıdığı iyilik, bana umut verdi ve insanlığın güzelliğine olan inancımı güçlendirdi.
Kitabın son sayfalarına geldiğimde gözyaşlarıma engel olamadım. Ama bu gözyaşları sadece hüzünden değil; dostluğun, sadakatin, sevginin ve hayatın bütün zorluklarına rağmen yeşeren umudun verdiği derin duygulardan kaynaklanıyordu. Bazen bir insanın hayatına dokunmanın, ona sevildiğini hissettirmenin ne kadar büyük bir anlam taşıdığını Petey sayesinde bir kez daha anladım.
Bu hikâye bana, hiçbir zaman umudu kaybetmemek gerektiğini, en karanlık zamanlarda bile bir dost eliyle hayatın yeniden güzelleşebileceğini gösterdi. Belki de hepimizin biraz daha anlayışlı, biraz daha sabırlı ve biraz daha sevgi dolu olmaya ihtiyacı var.
Bir gecede bitirdiğim, beni derinden etkileyen ve sonu geldiğinde gözyaşlarıma engel olamadığım bu sıcacık hikâye, uzun yıllar boyunca hafızamda yaşayacak. Eğer kalbinize dokunacak, sizi hem hüzünlendirecek hem de umutla gülümsetecek bir kitap arıyorsanız, Petey'e mutlaka bir şans verin. Çünkü bazı hikâyeler sadece okunmaz; hissedilir, yaşanır ve insana insan olmanın ne kadar değerli olduğunu yeniden hatırlatır."
Kitap bende derin bir iz bıraktı. Ben çok fazla duygusalım sanırım, yine gözyaşlarımı tutamadım. Yazar kitabı çok içten, çok dokunaklı yazmış. Bitirdikten sonra içimden bir şey koptu sanki. Gerçek bir hayat hikayesinden oluşan kitap, Petey'in 70 yılı aşkın hayatını anlatıyor. Petey Corbin, doğuştan beyin felçli ama ona bebekken yanlış teşhis konmuş. Hayatının büyük bir kısmında insanlar ona zihinsel engelli gibi davranıyor. Bebekliğinden çocukluğuna, yetişkinliğinden yaşlılığına kadar, zihinsel bir engeli bulunmamasına rağmen hastalığı, onu iletişim kurmasını engelleyen bir vücudun içine hapsetmiş. 70 yılı aşkın bir süre, dile kolay...
Petey, gerçek bir yaşam öyküsünden esinlenerek yazılmış, sevgi, dostluk, sabır ve insan olmanın değerini anlatan etkileyici bir romandır. Kitap, doğuştan serebral palsi nedeniyle yanlış anlaşılan ve zihinsel engelli sanılarak yıllarca kurumlarda yaşamak zorunda kalan Petey'nin hayat hikâyesini konu alır.
Petey, küçük yaşlardan itibaren çevresindeki insanlar tarafından yanlış değerlendirilir. Konuşamadığı ve hareket etmekte zorlandığı için zekâsının da yetersiz olduğu düşünülür. Bu nedenle ailesinden ayrılır ve uzun yıllar bakım merkezlerinde yaşar. Ancak Petey'nin zihni oldukça açıktır; o, çevresini anlayan, hisseden ve dostluğa ihtiyaç duyan biridir.
Yıllar sonra genç bir çocuk olan Trevor ile tanışması hayatında yeni bir dönemin başlangıcı olur. Aralarında kurulan güçlü dostluk sayesinde Petey sevginin, güvenin ve gerçek arkadaşlığın gücünü yeniden keşfeder.
Petey, okuyucusuna insanların dış görünüşlerine veya fiziksel özelliklerine göre yargılanmaması gerektiğini güçlü bir şekilde hatırlatır. Duygusal yönü oldukça kuvvetli olan eser, hem çocuklara hem de yetişkinlere empati kurmanın önemini gösterir. Akıcı dili ve etkileyici hikâyesi sayesinde okuyucuyu derinden etkileyen unutulmaz bir kitaptır.
"Gerçek dostluk, insanların birbirlerini değiştirmeye çalışmadan oldukları gibi kabul etmeleridir."
(Kitapa dair duygu ve düşüncelerim)
Bu senenin benim için en iyi kitabıydı.
O kadar akıcıydı ki bir güne sığdı.
Her yaştan herkese tavsiye etmelik çok kıymetli bir kitap. Duygu geçişleri çok çok iyi, mutluluğu, şaşkınlığı, hüznü, üzüntüyü iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Ders çıkarılacak bir hayatı (gerçek )kaleme almışlar. İnsanın hayata olan bakış açısını değiştiriyor. Kirli camların silinmesi lazım aslında. karamsarlığa gerek yok, görmesini bilene dışarıda çok huzurlu, mutluluk verici bir hayat var.Umut var.
Kıymetini bilelim, Şu anki ve gelecek olan zamanın,sevdiklerinizin....
Petey
Ben Mikaelsen
Petey
Ben Mikaelsen
Petey (Clyde)
Beyin felciyle doğup zihinsel engelli kabul ediliyor. Ailesi tarafından Montane Eyalet Hastanesine (akıl hastanesi) gönderilip yıllarca orada vücuduna hapsolmuş bir şekilde yaşıyor.
Kitabın %90' ı gerçek bilgilerden oluşmaktadır.
Yazar, Clyde'yle bizzat tanışıyor ve Petey onun dedesi oluyor.
Sen yaşamın umudusun Petey.
Son zamanlarında bile
Küçük dostun Trevor'a hayatı yaşamaktan zevk almasını öğrettin.
Kitap aracılığıyla olsa da seni tanımak güzeldi.
Tavsiye ediyorum, Petey'le tanışmalısınız.
Öncelikle şunu söylemek istiyorum; bu kitap gerçek bir hayat hikâyesi ve bence herkesin okuması gereken bir hikâye. Yazar, Petey’le tanıştıktan sonra onun hayatından öyle etkilenmiş ki, bunu sadece kendine saklayamamış. Herkes bilsin istemiş. Hatta Petey’i tanımadan önceki hayatını bile onu tanıyan insanlardan dinleyip öğrenmiş ve bu güzel kitabı ortaya çıkarmış. Bir röportajında da yazdıklarının büyük bir kısmının gerçek olduğunu söylüyor.
1920 yılında, soğuk bir hastane odasında serebral palsi ile dünyaya geliyor Petey. Ama ne yazık ki doktorların yanlış teşhisi yüzünden zihinsel engelli sanılıyor. Daha küçücük bir çocukken, sadece 2 yaşındayken ailesi tarafından akıl hastanesine bırakılıyor… ve bir daha onları hiç göremiyor. Düşünmesi bile çok ağır. Ama Petey, buna rağmen hayata tutunmayı bırakmıyor. Küçücük haliyle bile yaşamayı seçiyor, mücadele ediyor.
Yıllarca yanlış anlaşılmış bir şekilde yaşıyor. Sonra bir gün aslında zihinsel bir engelinin olmadığı fark ediliyor ve bir bakım evine gönderiliyor. Şartlar zor ama Petey’in içinde bambaşka bir güç var. Mutlu olmak için bir sebep bulmakta hiç zorlanmıyor. Belki de bu yüzden etrafındaki herkes onu çok seviyor.
Orada Calvin’le tanışıyor. Ve aralarında öyle bir dostluk başlıyor ki… birlikte büyüyorlar, birbirlerine tutunuyorlar. Tam 65 yıl süren bir dostluk. Ama hayat işte… farklı huzurevlerine gönderiliyorlar ve birbirlerine doğru düzgün veda bile edemeden ayrılıyorlar.
Yıllar geçiyor, Petey artık tatlı bir dede olmuş. Ama o ayrılıklar içini çok yaralıyor. Ve bir noktada kendine bir söz veriyor: “Artık kimseyle dost olmayacağım.” Çünkü yeniden kaybetmeye gücü yok.
Ama hayat bazen insanın planlarını bozar… Trevor çıkıyor karşısına. Genç bir çocuk. Ve Petey, tam “bir daha asla” dediği yerde, yeniden bir bağ