Sabahları uyanıp parıldayan güneşi gördüğümde,
“Al işte, yine cenneti andıran bir gün ve yine insanlar bunu mahvedecekler,” diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum.
Ne kadar zavallıyım ! Kendimi neden aldattım ki? Tüm bu coşkulu, hedefsiz ve bitmek bilmeyen tutkunun sonunda ne oldu? Ondan başka hiçbir şey dileyemez oldum. Hayal gücüm ondan başka bir şey görmüyor. Onunla ilgili olmayan hiçbir şeyin önemi yok. Rüya gibi mutlu anlar sona erip, ondan uzaklaştığımda kendimi gözyaşlarına boğulmuş halde buluyorum. Ah Wilhelm, nedir bu kalbimden çektiğim ?
“İnsanların kalbini, onları mutlu edebilecek basit neşeleri zedeleyenlere yazıklar olsun! Zalim bir zorbalığın mahvettiği bu mutluluğun yerini, dünyadaki hiçbir armağan ya da iyilik dolduramaz.”