...Yine aynı şey, yani bir şeylerin olmazlığı sürekli hale gelir. Düşünceler, beklentiler be beklemeler basit bir daire gibi kendi etrafında döne durur. Ve sonuçta insan yalnız kalır, yalnız. Yapayalnız.
Sürekli aynı noktalar arasında gidip gelen bir insan veya bir gölgeye dönüşmüştüm. Sonuçta düşünceler soyut ve özünden uzaklaşmış ta olsa görünürde bir dayanak noktasına illa ihtiyaç duyarlar. Aksi halde kendi etrafinda manasız bir devinime girerler,onlarla hiçliğe katlanamazlar.