Pınarr
@pinpincba_
Yaralarımızı iyileştirmenin yegane yolu bağışlamaktan geçer. Birisini gördüğünüzde ona karşı artık hiçbir şey hissetmiyorsanız bağışlamışsınız demektir. İsmini duyduğunuz da hiçbir duygusal tepki yükselmez içinizde. Bir yaraya dokunduğunuzda artık acımıyorsa gerçekten affettiğinizi bilirsiniz. İzi kalacaktır elbette, tıpkı bedeninizdeki bir yaranın teninizde bıraktığı iz gibi. Neler olduğunu, ne halde olduğunuzu hatırlarsınız. Ama yara bir kez iyileştiğinde acı vermez artık.
Mutluluğunuzu alıp başka birisinin ellerine bırakacak olursanız er geç kıracaktır. Mutluluğunuzu başka birisine verirseniz alıp götürebilir. Çünkü mutluluk yalnızca sizin içinizden gelebilir ve sevginizin sonucudur. Mutluluğunuzdan siz sorumlusunuz. Başka birisini hiçbir zaman kendi mutluluğumuzdan sorumlu kılamayız.
Başkasının da kendisini bizim kadar kötü hissettiğini gördüğümüzde kendimizi iyi hissediyoruz. Eski bilinen bir söz vardır: “Mutsuzluk arkadaş arar.” Cehennemde acı çeken kişi yalnız başına olmak istemez. Korku ve acı toplumsal rüyanın önemli bir parçasıdır.
