pisraa
@pisraa
16 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kim doğruları söylüyor?
Kitap gayet akıcı ve merak uyandırıcıydı. Konu zaten belli ama her şey başladığı gibi mi peki asla. Adam’a eşi her evlilik yıldönümlerinde asla vermeyeceği mektuplar yazıyor ve hikaye bu mektuplar sayesinde ilerliyor. Asla tahmin etmediğim, hikayenin aydınladığı sayfalara geldiğimde tam ters köşe olduğum bir kitaptı. Peki sizce tanıdığımız herkesi gerçekten tanıyor muyuz? Bu kitabı okuduktan sonra hiçbir karakterin tahmin ettiğiniz gibi biri olmadığını anlayacaksınız.
Reklam
Romanı az evvel bitirdim.
Genel konu itibarıyla başarılıydı. Ama sürekli yazma-reddedilme-açlık üçgeni o kadar çok tekrar edilmiş ki insan bir süre sonra sıkılıyor. Sürekli aralara serpiştirilen felsefi tartışmalar o kadar fazlaki ne alaka diyorsunuz. Sırf kitap uzasın diye yapılmış bir takım hareketler gibi hissettiriyor. O aralardaki 100-150 sayfa civarı olmasa çok etkileyici, çok akılda kalıcı bir kitap olurdu diye düşünüyorum. Açıkçası orta kısmları okurken çok sıkıldım, evet güzel bir roman ama bu kadar fazla övülmesini abartı buldum.
Bu kitabı okuduktan sonra ne yazabilirim diye düşündüm ama özet geçmektense hissettiklerimi yazmayı daha çok istedim. Ana karakterimizin annesinin vefatından sonra kayboluşunu, yavaş yavaş yokoluşunu konu almış yazar. Aslında kaybettiği annesinin yerine başka bir kadını yani Eda’yı yani aşkı koymasıyla yok oluşunu okuyoruz. Ben okurken sanki kendimmişim gibi hissettim hep kötüyü düşünmesi, istediği hiçbir şeyi yapmaya cesaret edemeyişi çok tanıdık geldi bana. Her sayfada daha çok merak ettim, babası onu hep anladı ama o babasını anladığı halde hatta onunla gitmeyi çok istediği halde hiç gidemedi, dönemedi evine. Hep Edayla ölmeyi istedi en başından beri yaşamayı değil onunla ölmeyi diledi, bedenen olmasa bile Edadan önceki kendini öldürdü. Başkalarına yardım ederken kendine hiç el uzatmadı. Yazacak çok şey varda insan her zaman hissettiklerini tam anlamıyla ifade edemiyor. Yine döktürmüş 
Tarık Tufan, eline, emeğine, kalemine sağlık.
Tarık Tufan, eline, emeğine, kalemine sağlık.
Çok fazla altını çizdiğim, çok fazla gerçek yaralara dokunan bir romandı. Yazarın kurgusu gerçekle ayırt edilemeyecek kadar başarılı. Baş kahramanımızın çıktığı bu dünyanın sonu yolculuğunda, kitabın sonuna kadar bu yolun sonunda yapmayı hedeflediği şeyi yapacak mı korkusunu üzerimden hiç atamadım. Kimsesizliğine, girdiği hiç bir eve ait hissedemeyişine çok üzüldüm. Spoiler olmasın diye açıkça yazmak istemiyorum. Her bakışın, her söylenen sözün arkasında farklı anlamlar araması sanki kendimi okuyormuşum gibi hissettirdi. Çok sevdim, yazarın okuduğum ikinci kitabıydı kesinlikle diğerlerinide okuyacağım.
Bu kitap benim için farklı bir deneyim oldu, ne kadar elimden bırakmadıysam bir o kadar da kafamı karıştırdı. Bir anda geçmişe gidişi, bir anda günümüze gelişi sürekli farklı kişilerin açısından birşeyler anlatışı, çok değişik duygular yaşadım okurken. Şimdi bitirdim kitabı ve garip hissediyorum. Sırf toplumun isteklerine, düşüncelerine uymadığı için gencecik bir kızın hayatının el birliğiyle nasıl çalındığını okuyorsunuz. Bu kadar akıcı olup bu kadar kafa karıştırıcı olan bir kitap. Ah Esme, insan ihaneti kıskançlığı herkesten bekler ama ya kardeşten geldiğinde ?..
Reklam