Salih Körtalih
@platoon
Şu anda okuduğu kitaplar
Karşısındaki yaşlı berber, usturalarını biliyor, fırıncı Cüda hamur açmakla uğraşıyordu. Selim Elvan'ın adamları da gelmeye başlamışlardı. Kapıları açıp kapatarak, sokağın gün boyu sürecek sessizliğini gürültüleriyle bozuyorlardı. Kirşa yine tezgahının arkasında düşlere dalmıştı,
ön dişleriyle bir şeyi kemiriyor, çiğniyor, sonra kahveyle ıslatıyordu. Yanı başında oturan Şeyh Derviş de sessizdi, yine kendi dünyasına dalıp gitmişti. Vaktin erken olmasına karşın Saniye Afife Hanım genç kocasını geçirmek için pencerede göründü. Adam, polis müdürlüğündeki işi ne gitmek üzere sokağın aşağısına doğru yürüdü.
Sokağın hayatıydı işte bu. Kızlardan biri kaybolunca ya da erkeklerden biri cezaevine düşünce biraz aksardı. Ama bu küçük damlacıklar da onun pürüzsüz yüzünde çabucak kaybolurdu. Bu yüzey durgundu ya da çamurlu, ve sabah olan, akşam unutulurdu burada.
İşte sabah, sokağı böyle sakin, sessiz bulmuştu, ama biraz sonra Hüseyin Kirşa geldi, yüzü üzüntüden şişmiş, gözleri uykusuzluktan kızarmıştı. Ağır ağır sokağa girdi, babasına yaklaştı ve kendini onun karşısındaki sandalyeye attı. Selam ,vermeden, boğuk bir sesle söze başladı.
...
«Baba, Abbas öldürüldü...»
Reklam
Oblomovluk
Ya Oblomov? Oblomov, çevresindeki rahatlığın, durgunluğun ve bolluğun canlı örneğiydi. Yaşadığı hayata alışmış ve epey düşündükten sonra başka bir amacı olmadığı, arayacak başka bir şeyi kalmadığı, hayattaki idealine kavuştuğu düşüncesinde karar kılmıştı. Eksik kalan sadece, doğduğu köyde, köleler arasında yaşanacak gamsız bir hayata hayal gücünün kattığı şiirli taraflardı. Zaman ve yer dolayısıyla manzaranın değişik olmasına rağmen şimdiki hayatını Oblomovka'nın devamı sayıyordu. Burada da Oblomovka'da olduğu gibi hayatın sıkıntılarından kolayca kurtulmak ve alabildiğine rahat bir hayat sürmek mümkündü. İçin için bir başarı sevinci duyuyordu; çünkü artık hayatın kıyısına çekilmişti; o hayat ki insanı durmadan işe çağırır, büyük sevinçlerin ışığıyla aydınlanan, büyük acıların yıldırımlarıyla dolan geniş bir gök altında, fırtınalar içinde geçer, o hayat ki içinde boş umutlar, parlak mutluluk hülyaları hüküm sürer ve düşünce kendi kendini yakar kavurur; tutkular insanı kemirir, zekâ yener ya da yenilir; orada insan sürekli bir savaşa girişir, savaş sahnesinden yaralı, bitkin ama gene de doymamış, muradına ermemiş olarak çekilir. Oblomov, savaşla elde edilen hazları tatmadığı için onlardan kolayca vazgeçebildi ve savaş dışındaki sessiz, hareketsiz, kavgasız, hayatsız köşesinde rahata kavuştu.
