Kadın doğurur, yener ölümü. Koskocaman ölümü yener de, yazgısını yenemez.
Hazreti Hacer gününden beri beşer onar, yüzer biner, yanar kızlar! Yanar kömür kesilir! Bu karayazılar bize Kudret’ten yazılmış; sileriz sileriz, çıkmaz. Silsek de, kızsak da, çıkmaz…
Canım sevgilimin avucunda bir şişe!
Demek ki, zehirden sevgilinin bu vakitsiz ölümü.
Cimri! Hepsini içmiş; bir damla bile
Bırakmadın demek kavuşabilmem için sana?
Öyleyse dudaklarından öperim,
Orada bir parça zehir kalmıştır belki;
Bir zamanlar hayat veren dudakların
Bu kez son versin hayatıma.
Ah, aşkın gölgeleri bile sevinçle dolu olursa böyle
Kimbilir ne tatlıdır aşkın kendisine kavuşmak!
Ölüm, onun üzerinde, bütün kırların güzel çiçeği
Üzerine yağan bir kırağı gibi.