Pınar
@pnar_diyebiri
Kitap bana şunu hissettirdi: Değişmek, başkasına dönüşmek değil; kendine yaklaşmak. Hataları yok saymadan, geçmişi inkâr etmeden ama oraya da saplanıp kalmadan yürümek. Cümleler sade ama etkisi uzun sürüyor. Okuma bittiğinde kitap kapanıyor ama düşünceler devam ediyor.
Değişiyorum, “hazırım” diyenler için değil belki ama “bir şeyler artık eskisi gibi olmasın” diyenler için tam yerinde bir kitap. 
Değişiyorum 
Caner Yaman
Değişiyorum Caner Yaman
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Doğan Cüceloğlu’nun Bir Kadın Bir Ses kitabını okurken, anlatılanın yalnızca bir kadına ait olmadığını fark ettim. Okudukça, içimde susturduğum ama hep var olan seslerle karşılaştım. Kitap yargılamıyor, acele ettirmiyor; nasihat vermek yerine durup düşünmeye alan açıyor. Yüksek sesle konuşmuyor ama doğru soruları yerli yerinde fısıldıyor. Bitirdiğimde bambaşka biri olmadım belki ama kendime biraz daha yaklaştım. Çünkü bazen değişim, en çok duyulan cümlede değil, içten gelen seste başlıyor.
Anton Çehov’un Altıncı Koğuş’unu okurken asıl tedirgin edici olan şey delilik değil, “normal” sayılan hayatın kendisi oldu. Akıl ile delilik arasındaki çizginin ne kadar ince ve keyfi olduğunu, biraz güç ve biraz da kayıtsızlıkla insanların nasıl sessizce yok sayılabildiğini düşündüm. Kitap bittiğinde hikâye kapanmadı; kafamın içinde sorular kaldı. En çok da şu: Gerçekten kim akıllı, kim hasta?
