Hiçbir şeyin yerinde durmadığı, her şeyin sürekli eriyip çözüldüğü, varlığına güvenebilecekleri tek hakikatin şimdi, şu an olduğu ve bu anın bile zaten yaşanıp buharlaştığı bir şehirde hiçbir şeyi kendine fazla dert etmeye değmezdi belki de.
"Öfkenin yeri vardır. Bizi kullanılmaktan korur. Ama eninde sonunda seni inciten kişiden nefret etmeyi bırakmak için kendine izin vermelisin. Affetmek, acı nedeniyle farklı bir insan olduğunu ama karşındakinin de sebep olduğu acı nedeniyle değiştiğini fark etmek anlamına gelir. Bence bu, dönüştüğünüz yeni kişilerin daha iyi insanlar olduğuna ve birlikte bir şeye değer olduğunuza karar vermektir.”
Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika, tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyorlarmış gibi söz ederlerdi, ama işin gerçeği başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı.