Ağlar gibi oldum. Ben. Ben ki, ağlayan insanlardan tiksinirim. Çocukken, çok küçükken, annem ağladığı zaman da kaçardım, duymayayım isterdim o ağlayışları. Annemi düşündüm. Bir hiç. Yaşayıp ölmüştü. Bir hiç. Beni doğurmuştu. Bir hiç. Evet o bir hiçti. Ben? Ben nereye gidiyordum?
Çöken, bozulan, yoklaşan, çürüyen, eriyen, leşleşen şeyler gördüm. Hemen her şey. Ben de içlerindeydim. Bıraktım. Her şeyi. Gece de gündüz de birdi. Hiçbir ayrımı yoktu.