Bir ara yalnızdım. Sıkılırdım. Eskiden. Çok eskiden. Acı, sevgi duyardım. Ellerimi koyacak yer bulamazdım. Yabancı. Şimdi? Şimdi hiçbir şey. Her şey o denli uzak ki. Ellerim, suratım, gözüm, gözlerim bile. Yadırgıyorum, onları bile. Her şeyden, herkesten kuşkulanıyorum.
Kendimden: - Bu ben miyim? Yok oturacak bir yerim.
Benim de bir zamanlar, bu duvarın dışında bir yaşamım vardı. Olduğunu sanıyorum, her ne kadar ansımıyorsam da, olmalı. Hayvanlar, insanlar dediğime göre. Rüzgarın uğultusunu, dalganın sesini ansıdığıma ve adlandırdığıma göre.