sum

o zaman anladım; biz harika yol arkadaşlarıydık, ancak, sonunda her birimiz kendi rotasında gidecek yalnız bir metal kütlesinden başka bir şey değildik. uzaktan bakınca kayan yıldızlar kadar güzel görünüyorduk. gerçekte ise, tek başımıza uzaya hapsolmuş, hiçbir yere gidemeyen tutsaklar gibiydik. ancak iki uydunun yörüngeleri tesadüfen kesişince bir araya gelebiliyorduk. hatta birbirimize duygularımızı bile açabilirdik. sadece bir anlığına. hemen sonraki an ise mutlak bir tek başınalığa doğru savrulacaktık. günün birinde yanıp yok oluncaya dek.
Sayfa 131·Kitabı okudu
Reklam
her ikimiz de bilgelik denen şeye sahip değildik ve bunu telafi edebilecek bir yeteneğimiz de yoktu. kendimizi dayandırabileceğimiz bir temel de yoktu. bizler sonsuz sıfırlar gibiydik. bir hiçlikten bir diğerine sürüklenen zavallı varlıklardık.
Sayfa 96·Kitabı okudu

sum

, bir kitap okudu
Puan vermedi·60 syf.·
7 saatte okudu
·
2024 29. kitabı
Stefan Zweig
7.6/10 · 134,7bin okunma
ama insan genç olunca ateşin ve ölümün her zaman başkalarına sıçrayacağını düşünür.
Sayfa 14·Kitabı okudu
öylece durdum ve gökyüzüne baktım; kendimi yukarıdan sıcak suyun döküldüğü bir banyoda gibi hissediyordum, elimi yıkayan tek şey o beyaz ve ılık ışıktı; omuzlarıma, başıma yumuşacık dökülüyor ve bir şekilde sanki içime işliyordu, çünkü içimdeki bütün karanlıklar birdenbire aydınlanmıştı.
Sayfa 4·Kitabı okudu
Reklam