geride bırakılan bir tek ben vardım, insan toplumundan sonsuza dek kaçan, içeriden biri ya da dışarıdan biri ayrımına bakılmaksızın, horiki tarafından bile terk edilmiş bir soytarı.
bu yüzden, benim gibi birinin yakın arkadaşının olmaması çok normaldi. insanları "ziyarete" gitmek bile imkansızdı benim için. başkalarının evinin kapısı benim için ilahi komedya'daki cehennem kapılarından farksızdı.
eskiden bir ideal uğruna yaşayacak insanlarla pek seyrek karşılaşıldığını düşünürdüm hep. cephede pek çok insanın, hatta bütün insanların bir ideal uğruna ölebileceklerini gördüm. yeter ki kişisellikten uzak, kendilerinin özgür seçtiği bir ideal değil de, başkalarından devralınmış ortak bir ideal olsundu bu.