Aristoteles, Retorik'in üçüncü kitabında bütün metaforların birbiriyle benzeşmeyen şeyler arasında bir bağ kurma sezgisinden ortaya çıktığını belirtir; Middleton Murry benzeşmenin gerçek ve o güne kadar belirtilmemiş olması gerektiğini söyler. Görüldüğü üzere Aristoteles metaforu şeyler üzerine kurar, dil üzerine değil; Snorri'nin muhafaza ettiği mecazlar, benzeşme algısından ziyade kelimeleri birbirine bağlamaya odaklı bir zihinsel sürecin sonucudurlar (ya da öyle görünürler); herhangi biri, insanı etkileyebilir (kızıl kuğu, kanın şahini) ama hiçbir şey açığa çıkarmaz ya da iletmez. Bunlar bir bakıma tıpkı cam ya da gümüş yüzük kadar saf ve bağımsız sözel nesnelerdir. Aynı şekilde dilbilgisi uzmanı Lykophron Tanrı Hercules'i üçlü gecenin aslanı diye adlandırır, çünkü Zeus'un onu vücuda getirmesi üç gece sürmüştür; yorumların ötesinde akılda kalıcıdır bu cümle, ancak Aristoteles'in reçetesindeki işlevi yerine getirmez.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
9/10
Beğendi
·10 saatte okudu
·2023 23. kitabı
"Ruhun nesneleri art arda gelirler, kâh Sokrates kâh bir at."