O yatakta yatanın bir halüsinasyon olmadığını çok iyi biliyordu, göğsünde kanayan şeyin kalbi olduğunuda çok iyi biliyordu. Danika orada yatıyordu. Parçalar halinde.
Belki önceden söylediğim gibi, hepimiz çatlayıp açılıyoruz. Sanki her birimiz su geçirmez bi kabuk olup yola çıkıyoruz. Ve bir şeyler oluyor… birileri bizi terk ediyor, sevmiyor, anlamıyor ya da biz onları anlayamıyoruz ve kaybediyoruz, başarısız oluyoruz ve birbirimizi incitiyoruz. Ve kabuk bazı yerlerinden çatlayıp açılmaya başlıyor. Yani evet, kabuk bir kere çatladığında, son kaçınılmaz oluyor.