“Ya hayatlarının anlamını bulamayanlar? diye söze girmişti kızılderili.Onlar ne olacak?
-Onlar da göğüslerinde bir et parçasıyla canlı canlı çürüyecekler.Ve buna da “Yaşamak” demeye devam edecekler.”
“Sen de fark ettin mi? Az dediğin, küçücük bir kelime. Sadece A ve Z. Sadece iki harf. Ama aralarında koca bir alfabe var. O alfabeyle yazılmış onbinlerce kelime ve yüzbinlerce cümle var. Sana söylemek isteyip de yazamadığım sözler bile o iki harfin arasında. Biri başlangıç, diğeri son. Ama sanki birbirleri için yaratılmışlar. Yan yana gelip de birlikte okunmak için. Aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuş gibiler.Senin ve benim gibi...”