...Benim de telaşım buydu işte, yoktan var etmeye çalıştıklarımdan bir şeyler beklemek. Sonra da aynı sonu baştan açıp izlemek. Heveslerimi bıraktım artık bir kenara, heyecanlarımı da. Çok yukarılara koyduğum bir çerçevenin düşüşü gibiydi her şey, çerçeve değil de etraf zarar gördü. Bu dağınıklığı toplayan yok, toplamalarına izin veren de. Hiçbir şeyin eksikliği değil bu, boşluğun bıraktığı kabulleniş. Sayfalarca yazdığım kitabı sadece kendimin okuyuşu bu, hayatın bizi savurduğu mesafeden aynaya bakışım. Çizdiğim çemberlerde kendimi köşeye sıkıştırışım bu, bildiğim topraklarda kendimi kaybedişim...