Almila Çağla
@prmca112
Dilsûhte | La Loba | Married | HM | Now a mother |
Divan edebiyatı deyince akla gelen isimlerden biri İskender Pala.
Okuduğum nice kitabından sonra bi hayli ertelediğim oysa en çok okumak istediğim Od’u aldım elime.Daha ilk satırları okumuştum ki kitabın beni içine çektiğini hissettim. “Yunus Emre” adına ilkokul yıllarımda aşina olmuş,çok sevmiş ancak böylesine bilmemiştim.Yinede itiraf edecek olursam iyi ki şu yaşımda nasip olmuş hikayesini okumak.Yoksa bende Molla Kasım gibi öğrendiklerimin kıymetini bilemez Yunus’un şiirleri gibi buruşturup hayat denizine salardım mazallah!
Kitaba daha doğrusu Bizim Yunus’un hikayesine gelecek olursak orası acı,çok acı...
Dünyaya gelen iki evlat;İsmail ve İbrahim,evlatlarına doyamayan bağrı başlı gözü yaşlı bir baba,yiğitlerden bile daha yiğit adı gibi dosdoğru bir kadın Elif. Yusuf’un sevgilisi,rehberi,zor günde dayanağı,biricik Sitare’si...Ne var ki hiç biriyle hayat yolunu yürüyemedi.
Yokluk cana tak ettirmiş,sevdikleri tek tek toprak olmuş,Çekikgöz’ün zulmü aman ettirmiş iken gitmek düştü Bizim Yunus’a.
Öyle bir yol ki hiç bitmek bitmedi,o da yürümekten ah etmedi.
Bütün evreni,kendini bilme yolunda bir kitap saydı,hep O’nu aradı. “Bulanlar muhakkak arayanlardır” dedi sabrı iliştirdi yüreğine.Hamdı pişti...Hemde ne pişmek.
Yeri geldi hata yaptı.Ötelerden bir ses işitti “Yanlış olan,hüsrana götüren kulun hata yapması değil,hatada ısrar etmesidir.Allah’ın bir değil bin tövbe kapısı vardır”
Yeri geldi isyan etti başına gelenlere.Sonra derhal tövbe edip teslim oldu kaderine.Teslimiyet ve pişmanlık değil midir zaten insan ruhuna en çok yakışan?
Tepeden tırnağa dünya kokuyordu,arındı.Her şeyden geçti de bir tek evlattan vazgeçemedi.Son bir kez görebilmek için hep dua etti.Muradına erdiğinde ise çoktan derviş olmuştu ve son nefeslerini tüketmekteydi.
Elleri ve dili şifalı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Benden bir tane daha olsaydı nasıl olurdu “ diye düşündünüz mü hiç? Ötekinizi kafanızda canlandırdınız mı? Sizin gibi konuşan,sizin gibi giyinen,adı sanı aynı,yanıbaşınızda tıpkı sizin yaptığınız işi yapan başka bir siz... Biraz daha cesur,biraz daha vurdumduymaz,biraz daha eğlenceli.. Çıldırmamak elde değil.Öyle ki ben zaman zaman “Bu dünyaya hatta bana bile bir tane benden yeter.” derken nasıl olurda diğerime katlanırım diye düşünmeden edemiyorum.
Dosto amcanın okuduğum ikinci kitabıydı “Öteki”. Durmadan kafasında konuşup duran,kendisini kime nasıl anlatacağını bir türlü bilemeyen,bir yolunu bulsada eline yüzüne bulaştırıp bundan derhal pişman olan bir adam Bay Golyadkin.Uyurken bile kaçamıyor korkularından.Yinede lafını esirgemiyor.Yüzsüzlüğümüze,iki yüzlülüğümüze sitem ediyor kendince ve
"Maskeyi ancak maskeli baloda takarım, her gün insanların önünde maske takıp dolaşmam." sözüylede bunu en açık şekliyle ifade ediyor.Eeee daha ne desin.
Ben keyifle okudum.Umarım sizlerde severek okursunuz.
Ne güçlü kızmış şu Leyla.
Kız diyorum çünkü kadın demeye dilim varmıyor.Bakirelikse bütün mesele,benim gözümde hala bakire.Bizim şimdi bahsetmeyi bile içimizin almadığı o gerçeklerle defalarca kez yüzleşmiş.Tecavüz eden erkeklerin (!) o iğrençliği bütün hücrelerine sızmış sanki.Bu yüzdendir ne kadar yıkanırsa yıkansın temiz olduğuna ikna olmuyor.Gitmiyor diyor bu kirler bedenimden...
Anne sevgisi,ne büyük dayanakmış.Çekip alırmış seni zindanlardan.Leyla’da öyle yapıyor,anne sevgisine sığınıyor.Hayalleri ve sevgisi ona ekmek su gibi direnç veriyor.O karanlıktan çıkıp gideceği günün hayaliyle her gün biraz daha yaşama tutunuyor bi’çare...
Ah Leyla nasıl dayandın onca acıya diyecek gibi oluyor susuyorum.Okuduklarım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçiyor.Bir bardak su içecek oluyorum yine o geliyor aklıma..O ve susuzluğu...
Aşa,ekmeğe,suya,sevgi ve ilgiye olan susuzluğu...
Hayat yorgunusun be güzel kızım.Dilerim şimdi huzura kavuşmuşsundur...
