Ağladım...
Üzgün olduğum için değil, hayatımın aslında sadece bir mücadeleden ibaret olduğunu fark ettiğimde.
Koşullara direniyorum; kayba, yorgunluğa, duygulara, insanlara, sorunlara, korkulara karşı duruyorum. Her an her durumda savaşmak ve sabretmek zorundayım, çünkü başka bir seçeneğim yok...
Artık acele etmiyorum.
Her şeyin bir vakti var, biliyorum. Ne nasipse ○ geliyor, ne değilse elinden kayıp gidiyor. İnsan bunu gençken anlamıyor; koşuyor, çabalıyor, olur da bir şeyleri değiştirebilirim sanıyor.
Ama sonra bir gün geliyor. Yorulmuş, susmuş, kabullenmiş bir hâlde.. Anlıyorsun ki, bazı şeyler için değil beklemek, dua etmek bile bir teslimiyetmiş.
Şimdi yavaş yaşıyorum, razı olmayı öğreniyorum. Çünkü bu yaşa, bu telaş fazla. Ve biliyorum..
Bazen susmak, kaderin sesini duymanın tek yoludur.
Muhammet Güneş