İsa bizim günahlarımız için acı çekmeden çok önce, Prometheus bir dağa bağlandı ve yüzlerce yıl boyunca her gün bir kartal tarafından karaciğeri deşildi, çünkü tanrılardan ateşi çalıp bize verdi. İnsanlığa! Prometheus bizi çamurdan şekillendirmekle görevlendirilmişti. Bize daha iyi bir dünya inşa etmek için öngörü ve araçlar verdi ve bunun için Zeus onu cehennemle cezalandırdı. Başarılı olmamız gerekmiyordu. Yaratmak için yaratılmadık. Başarılarımızın kökleri günaha dayanıyor; ister Prometheus'un hırsızlık yapması olsun, ister Havva'nın elmayı koparması, bu hikâyenin iyilik, öngörü ve nezaketin açıklanamaz bir şekilde zulüm, işkence ve cehennemle ilişkilendirilmediği hiçbir versiyonu yok.
“Umutsuzluk içinde bile yaşamayı seviyordum.”
“Ben kötüydüm çünkü mutsuzdum. Sevilseydim, bütün dünyayı sevebilirdim.”
“Dünyada beni kimse sevmiyordu; ben de kimseyi sevemiyordum.”
“Hayatta korkudan başka korkulacak hiçbir şey yoktur.”
Öyle bir an gelir ki, itiraz etmek artık yetmez olur; felsefeden sonra, aksiyon gelmelidir; fikrin başlattığını, canlı kuvvet tamamlar; zincire vurulan Prometheus başlar, Aristogiton bitirir; ansiklopedi ruhları aydınlatır, 10 Ağustos ruhları elektriklendirir.
