Eğer on sene sonra şu an olduğum insanla aynı insansam, mesela düşüncelerim hiç değişmediyse, gelişmediyse bu, içimdeki çocuğun âtıl kaldığı, içimdeki kadın ve erkeğin sağlıklı bir şekilde birleşebilmek yerine birinin diğerini ezdiği, örselediği, bastırdığı anlamına geliyor.
İnsanın içindeki tanrısal öz, çocuk; çünkü o kendimizi kendimizden doğurabilme, kendimizi dönüştürebilme kapasitemizi temsil ediyor.
Sevgi, her şeyin başı gibi görünüyor bana. Dünyanın iç yüzünü görmek, onu açıklamak, onu aşağılamak büyük düşünürlerin işidir belki. Ama benim için tek önemli şey, dünyayı sevebilmektir; onu aşağılamamak, ona ve kendime hınç ve nefret beslememek, ona, kendime ve bütün varlıklara sevgiyle, hayranlıkla ve huşuyla bakabilmektir.