Reklam
Çocukluğumdan lise yıllarıma kadar okumaya aşırı düşkün biriydim. Her türden kitap okur, çoğu zaman “bir sayfa daha” diyerek kendimi uykusuz bırakırdım.
Üniversitede ise okumadan uzaklaştım.
Neden mi?
Okumak işlevsel olmalıydı da ondan. Artık sadece alan kitabı okumalı ve “kendi gelişimimi” önceliklendirmeliydim.
Tabii bu süreçte okumaktan soğudum. Artık keyif aldığım bir deneyimden çok, yalnızca bir araç hâline gelmişti.
Bu sene ekim ayında ise bir anda o sevdiğim romanlara dönmeye heveslendim.
Peki ne mi oldu?
Hem harika yazarlarla ve kültürlerle tanıştım hem de, artı olarak, alan okumalarımdan da daha fazla keyif almaya ve verim elde etmeye başladım. Üstelik amacım bu bile değildi.
Kısacası, 2025’te edindiğim en iyi düşünce:
“Hayat işlevsellikten ibaret değildir.”
Anonimleştirme, belki de tüm dünyada geçerli tek yönetim şeklidi; seni kendi kimliğinden soyup kalabalığa, o kalabalığın içinde bir yüzsüzlüğe mahkum ediyordu. Oysa o tekti . Diğer insanlardan daha iyi, daha kötü, daha çirkin, daha güzel, başarılı ya da başarısız her şey olabilirdi; ama ne olursa olsun farklıydı, benzersizdi. Düşünceleri, duyguları yalnızca kendisine aitti, kimse alamazdı, çalınmazdı, ruhu onundu. İşte tam da bunu onun elinden çekip almaya çalışıyorlardı. Onun varoluşunu çalmak istiyorlardı, benliğini yok etmek.
Kopuk, anlaşılmaz ve gerçek dışı karakterler. Açıkçası hiçbir karaktere yakın hissedemedim ve bir tiyatro oyunun içindeymişim gibi okudum. Bana hiç hitap etmedi. Marukami bu kitabı öve öve bitiremediğinden okuma kararı almıştım ama sanırım onun bulduğu derinliği ben bulamadım. Bir Yeşilçam anlatısı gibiydi.
Reklam