"Delacroix’nin tutkulu Medeia’sı, Rubens’in cüret edemeyeceği bir coşkuyla, taşkınlıkla ve renk parlaklığıyla yapılmış. Medeia’nın kaçan çocuklarını, yavrularını toparlayan bir dişi aslanı anımsatan hareketle verilmiş olması, olağanüstü bir buluş. Yarı yarıya gölgede kalmış başı, canlandırdığı rollerin bazı yerlerinde yabanıl bir ifadeyi, zehirli bir yılanın ifadesini takınmasını çok iyi başaran Matmazel Rachel’i anımsatmakta, bu ifade hiçbir mermer ya da alçı heykele benzemeksizin, gerçek bir antik karakteri canlandırmakta. Kaygılı, ağlayan çocukların durumdan haberi yok; ne var ki onları iyi şeylerin beklemediğinden kaygılandıkları için, annelerinin onları bastıran ve daha şimdiden hançerine davranan kolu altında kıpırdanıp çırpınıyorlar. Kurtulmak için harcadıkları güç, gömleklerinin sıyrılmasına, genç bedenlerinin buruşmasına neden olmuş. Annelerinin soluk mavi, zehirlenmiş izlenimi bırakan teniyle karşıtlık oluşturan pençe pençe olmuş bu taze, pembe bedenler, çocuk çıplaklığıyla canlandırılmakta."