Melike

“Ölüm erkencidir, bekleyemez orda Demir odalarda Bir de yüreğimiz durmamışsa Durmamışsa Canımız örsüne vuruyorsa hâlâ Dağılanı toplar sararız zamanla Zamanla İnsan Bazan İçinden içinden büyür insan bazan Kök salar kendi derinlerine Bedenini bağışlar egemenliğinden Kırılmış bir parmak, bükülmeyen bir diz Ertelenir eklem, ertelenir kas Susturulur kan Derin toplar güllerini İner yarın bahçesine”

Sayfa 64·Kitabı okudu

Reklam

Melike

“İnsanlar bir gülü bir senetle Değiştirmeye alıştılar İnsanlar başka insanların hayatını Bir hezaren sandalye midir hayat Dizip kaldırmaya alıştılar İnsanlar yüreği ve onuru, alıştılar Yelin üflediği yaprak mıdır onur Yürek arsız otlar gibi ayak altında Tanımıyor kimse kimseyi Ve kendini tanımak istemiyor İnsan tanımazsa kendini insan Nasıl varolabilir Bu yüzden dünya hey koca dünya Dönüyor bir ölüler ülkesine Susanlar şimdilik Oyunun dışına düşenler Yalnız onlar doğrulup kalkacaklar Gün kıyamete erdiğinde”

Sayfa 53·Kitabı okudu

Melike

“Esip savuruyor, seslerini dinle Fırtınayı dinle, dağ seslerini Dolanmaya gitti çekimli bulut Denizleri, gölleri sağıyor Balık yağar birazdan salıncağına Balık yağar birazdan salıncağına Bulut yağar birazdan salıncağına Belki limon çiçeği, belki kaplumbağa Uykulu ökseler çıkar cebinden Sen onları topla Ninenin ördüğü başlığı Deden öpüşle büyüledi Kışı çıkar Kışı çıkar odandan evinden Bahara başla Al gel, ya da resminin arkasına Çİzdiğin çiçeği yolla Üşüyoruz, yastığımız kar, yorganımız dondu Oğul arı yaban arılara tutuklu, gelemez Sen gel bizi kurtar”

Sayfa 51·Kitabı okudu

Takip Önerileri

Melike

“Yasadır ansıtalım: Tohum ekenlerin, fide dikenlerin Kimse durduramaz yağmurunu Güneşini kimse kesemez Fesleğen ekiyorum, sardunya dikiyorum Arsızmış, öyle diyor komşum Artık siz istemeseniz de Açar tohumunu, yayılır toprağınızda Ne güzel ne güzel ne güzel tanrım Fesleğen ekiyor, sardunya dikiyorum Bitiyorum arsızlığına çimenin çiçeğin Arsızlık bugünden geri Umut ve direnç demektir Sokulmak demektir yaşamın koynuna Özdeşlik demektir yaşamla İnan olsun dostlar, inan olsun Dalından kopan sardunya Bozulmadı bi kez, eğmedi başını Açmayı sürdürdü diktiğim toprakta”

Sayfa 50·Kitabı okudu

Melike

“Ellerim tutmanın elleri gözlerim bakmanın Benim değil ayaklarım yürümenin Solumaya bir yerlerim sevmeye başkası Ben yaşamanın olmalıyım öyleyse, değilim Benim yaşamam mı ne, belki de șu: Kesin bir şiirde kendi gibi olmak Bir kapı hep nasıl açılır hani o Yok bir değişmesi esnemenin hani Ayna ayna, yankı yankı, akarsu su Yaşama, hani apaçık ya işte o O elindekini bitir gidelim Biter bir yenisi gelir o elindeki mi? Benim yaşamam mı? Ne gezer canım Hep böyle kesin mi düşünür isterim Bir şey aktarır gibi bir elden bir ele Haydi hep birden ne istediğini bilmemeye O elindekini bitir gidelim”

Sayfa 23·Kitabı okudu