Ah gelecek neyse uzak da odur! Belirmekte
olan bütünüyle önemli bir şey gözlerimizin önüne gelir, gözlerimiz gibi duygularımız onun içine karışmak ister ve biz, ah, tüm varlığımızla kendimizi ona vermeyi, büyük ve muhteşem tek bir duygunun tüm hazzıyla dolmayı özleriz.
- Ah, oraya vardığımızdaysa, orası şimdi burası olmuşsa, her şey her zamanki
haline bürünür, zavallılığımızın ve sınırlılığımızın içinde kalakalırız,
ruhumuzsa kaçırdığımız huzura özlem duyar.
Yollara düşen en huzursuz gezgin bile nihayetinde yine yurdunu özler, uzaklarda boşuna aradığı mutluluğu yuvasında, karısının göğsünde, çocuklarının yanında, hepsini korumak adına yaptığı işlerde bulur.
İnsan aslında karmaşık bir varlık değil. Çoğunluğu zamanın büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor, geriye kalanı ise, özgür oldukları küçük zaman diliminden öyle korkuyor ki, ondan kurtulmanın her türlü yolunu deniyor. İşte insanın değişmez yazgısı!