arılar ve arısızlar ile bir yolun çiçeklerini suluyorum ayrıca uzun bir aradan sonra tekrar kitapların içine dalıp yüzeye çıkmamaya çalışıyorum, burada her şey benim ve her şey benimledir!
Hep ama hep mutlu olduğumuzda geliyorlar, bizi engelliyorlar, mutluluğu engelliyorlar, niye böyle yapmak zorundalar? Zarar veriyorlar. Zarar veriyorlar. Biz kötüyüz. Işığı söndürdüler. İçimizi yakıyorlar. Istırap. Istırap. Istırap. Biz kötüydük. Bizi değiştirdiler, değiştirdiler. Asla mutlu olmayacağız.
Bütün hayatım bir umumi yerden diğerine geçtiğim bu bölük pörçük zaman dilimlerinden ibaretmiş gibi geliyordu, asla gelmeyen trenleri bekliyordum sanki.