Gönül Sarı
@qonuls
baba.öylesine konuşmak için arıyorsun hep.halimi hatırımı soruyorsun;derken sessizlik koca bir ömür gibi uzuyor aramızda,ben lafı uzatacak sorular bulmak için çırpınıyorum.sana en çok şunu demek isterdim:seni bu hayat böyle yaptı, anlıyorum.ayakta kalmak çok zordu senin için.bana karşı sevgi dolu olmayı beceremedin diye suçlamıyorum seni.bazı geceler uykularım kaçıyor,lafını bile etmesen de sancıyan o
yaralarını düşünmekten.ben de senin o sancıyan kanından,canındanım.O can ilgiye öylesine muhtaç ki kendi üzerime yığılıp kalıyorum.ben senin kızınım.beni sevdiğini söylemek için bildiğin tek yol havadan sudan konuşmak,biliyorum. çünkü benim de bildiğim tek yol bu.
belki de
hatırlamadığım
günahların bedelini
ödediğim için
hak etmiyorum
güzel şeyleri
Tarih ona yalnızca insanlığın ne kadar zavallı olduğunu öğretmişti: Bir dönemde insanlık felaketlere uğruyor,mutluluğunu yitiriyordu; sonra bütün gücüyle çalışıp çabalamaya koyuluyor,iyi günlere kavuşmak için türlü cefalara katlanıyordu.Nihayet tarihin bir döneminde insanlık rahata kavuşacak gibi oluyor;artık tarihin kendisi de rahat edecek,diyorsunuz.Nerede? Tekrar işler bozuluyor; her şeyin altı üstüne geliyor;insanoğlu yeniden çalışıp çabalamaya başlıyordu...Güzel günler bir türlü sürmüyor; hayat değişiyor,her şey durmadan bitip yeniden başlıyordu.
"Bunca kağıt,vakit,mürekkep harcanarak doldurulan bu yapraklar ne işe yarayacak? Bütün bu ders kitaplarından ne çıkacak? Ne diye altı yedi yıl bir yere kapanıp programlar,azarlar,dersler içinde ölesiye didinmeli? Ne diye koşmaktan,oynamaktan,eğlenmekten zorla kendimi yoksun etmeli? Bunun sonu yok ki... Ne zaman yaşayacağım ben? Bunlardan çoğu hayatta hiçbir işe yaramayacak.Çiftlikte iktisadın,cebirin,geometrinin bana ne yararı olacak?"