Nietzsche’nin yaptığı şey, var olan düşünceleri yerinden oynatıp geriye sürekli sorgulayan bir zihin hali bırakmak; bu yüzden okuma bitse bile etki bitmiyor, sadece şekil değiştirip devam ediyor.
“İnsanlar düşünmeyi sever değil, düşünmüş gibi hissetmeyi sever” bunu da fazlaca yüzümüze çarpıyor; 99 aforizmadan oluşan bu yapı, tek tek cümlelerle rahatlatmak yerine zihni rahatsız eden bir sorgu hali bırakıyor ve “doğru” diye tuttuğumuz şeylerin ne kadarının ezber olduğunu fark ettiriyor. Bu yüzden Nietzsche okumak, bilgi eklemekten çok içten bir şeyleri eksiltmek gibi çalışıyor; gereksiz kesinlikler yavaş yavaş çözülüyor ve geriye daha çıplak bir düşünme hali kalıyor.
İşte bu yüzden Nietzsche’yi seviyorum; zihnin içinde görünmeyen bir perde aralanıyor ve her şey bir anlığına hem daha çıplak hem daha gerçek hem de daha belirsiz görünüyor.
Reklam
Aydınlanmak insanı yaktığında, hangisini seçmek gerekir?
Zerdüşt’le yürümek tuhaf bir yolculuk. Sakladığın güçleri ortaya çıkarmak, bu yolculuğa bağlı.
Gölgeler gerçekten varsa, onları yargılama; onlar cesaretin bir parçası.
Ve sadece kendin olmak yetmez — daha derine in, karanlığınla yüzleş ki ışığını bulmak mümkün olsun.
Belki bu yanmaya razı olursun.
Burada sanılan delilik, sayfaların çok ötesinde; anlam bağın son bulduğunda geriye bakmandan ibaret.
İşte “burada anlamı buldum” dediğin yerde, delilik dedikleri şeyin aslında üstinsanlığa giden yol olduğunu görürsün.
Çağrıya kulak ver… belki bir öğle güneşinde yanarsın.
Nerede kartalım, yılanım?
