İnsan hiçbir şeyi olmadan dünyaya gelir,
her şeyin peşine düşer,
ve yine hiçbir şeyi olmadan gider.
Tolstoy
"insan düşündüğü için insandır. insanın mantıklı bir şekilde düşünmesi gerektiği de açıktır. mantıklı düşünen bir kişi, her şeyden önce hangi amaç için yaşaması gerektiği arayacak ve ruhu hakkında, onu yaratan hakkında düşünecektir. çağımızın insanlarının ise neleri düşündüğüne bir bakın; yukarda sayılanlar hariç her seyi bulabilirsiniz. dans, müzik, şarkı ve benzeri eğlenceleri düşünürler, ihtişamlı binalar inşa etmenin, genç kalmanın ve güç sahibi olmanin peşinde koşarlar, kralları ya da zenginleri kıskanırlar. fakat insan olmak ne demektir, bunun hakkında asla düşünmezler."'
Tolstoy
"bütün ruhumla iyi bir insan olmayı arzuluyordum. ama iyi bir insan olmamın peşinde koşmak için çok genç, tutkulu ve yapayalnızdım. bu samimi arzumu her dile getirişimde aşağılanma ve alayla karşılaştım. ne zaman adi ihtiraslara teslim oldum, o zaman insanlar beni övdüler ve teşvik ettiler. hırs, iktidar düşkünlüğü, açgözlülük, şehvet, kibir, öfke ve intikam bunların hepsi saygı gören şeylerdi."
Tolstoy
"allah dünyaya aydınlık indirmiş ama insanlar kötü işlerle meşgul oldukları için karanlığı aydınlıktan daha çok sevmektedirler. kötü yaşayanlar kötülükleri ortaya çıkmasın diye aydınlığa doğru yürümezler."