"Arın artık bana inan," dedim. "Tek başına boğulmayacaksın."
Hâlâ parlayan ışığa baktı. "İnanıyorum."
Artık inanıyorum.
Artık inanıyorum.
"Ben de..." diye fısıldadım. "Ben de artık sana inanıyorum."
"Şimdi, ben gelene kadar Arın'ı seviyoruz. Tamam mı?" diye eğilerek sordum.
"Arın'ı zaten seviyoruz," dedi Alin. Ve bu gece asla tahmin edemeyeceğim şekilde gülmeme neden oldu.