Rabia UÇAR
@rabiaaucarr
hemşire
12 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kendini bulma yolunda başucu kitabı :)Edebiyat
Aylin Balboa, kendine has dili olan ve kitapta bunu olağanüstü bir şekilde kullanarak ciğerimizi delen bir yazar. Tebrik ederim, oturduğum yerden kalkamadım.
Yas sadece ölüm için mi yaşanır? Çok sevdiğimiz bir eşya kaybolduğunda, çok sevdiğimiz hayvanımız kaçıp gittiğinde ya da çok sevdiğimiz, aşık olduğumuz favori insanımızdan ayrıldığımızda ve ilişkimiz bittiğinde de yas tutarız. Yazar kitapta son bahsettiğim olay üstüne o kadar müthiş bir yas ve iyileşme süreci yazmış ki… Yasın aşamalarını (inkar, öfke, pazarlık, depresyon ve kabullenme) tokat gibi cümlelerle her bölümde yavaş yavaş anlatmış.
Sevdiğine ve ilişkisine veda ederken aynı zamanda kendini bulmayı hedeflemiş bir kadının kısa ama çarpıcı mektuplarından oluşmuş, okurken bir yandan ağlatıp bir yandan güldürmeyi başaran bir kitaptı.
İnsan bilmeyince mi yoksa bilince mi daha mutlu?
Kitabı okurken yeri geldiğinde kahkahalara boğuldum, yeri geldi düşüncelere. O kadar sade, tatlı bir dili var ki sanki kitap okumuyorsunuz da bir şey izliyor gibisiniz.
Büyük bir aile içinde olan biten yalan, sırlar, bastırılmış bir çok duygu. Yazar herkese sırayla söz hakkı vererek bütün gerçekleri çat diye ortaya döküveriyor. Kusursuz gibi görünen ailenin içinden sepet sepet kirli çamaşırlar çıkıyor. Ne büyük sırlar ama.
Kitapta herkes bir şeyler biliyor ama aynı zamanda da saklıyor. Bu gerçek hayatta da böyle bence. Herkesin herkesten sakladığı bir şeyler vardır. En yakınımızın, ailemizin bile. Hatta ve hatta kendimizin kendimizden sakladığı duygular, gerçekler, pişmanlıklar…
Hiç kimse hiç kimseden bir şey saklamayıp; her şey açık seçik olsaydı dünya nasıl bir yer olurdu?
Korkacak bir şey yok.
Tam olarak olmasa da birazcık spoiler içerebilir.
Çiftçi bir ailenin çocuğu olarak kitapta anlatılan anne baba kahramanları o kadar tanıdık geldi ki, hiç zorlanmadan okudum.
Birinin ve onun yaptıklarının değerini, beraber yaşadığımız anların, yaptığımız her şeyin aslında ne kadar kıymetli olduğunu; hikayelerle ve küçük detaylarla kalbimize hissettiren bir anı-roman. Kaybettiğimiz kişinin ardında oluşan bir boşluk, zaman kayması, sessizleşmeyi anlatırken, yazarak ve anılarla iyileşmeyi, bu hayatta ona dair bir iz bırakmaya çabalıyor yazar.
Ailemizin sürekli bir şey yapması, üretmesi, çalışması belki de bize yaptıkları sevgi gösterisi. Kimisi bunu yıllarca bahçe yapmakla, kimisi gözleri bozulmasına rağmen hala bize atkı örmekle vs gösteriyor olabilirler. Sonuçta anne babalarımız (çoğu) sert ve ataerkil bir ailede büyümüş, sevgi onlara saçları okşanarak değil somut şeylerle gösterilmiş.
Bahçıvan olan babasını kaybetmesi üzerine yazdığı bu roman ölümün yalnızca bir hayatın son bulması olmadığını, kaybettiğimiz kişiye ait gelecekteki tüm zamanların, hafızamızda kalan varlık ve zamanla ilgili olduğunu da ortaya koyuyor. Yazar sadece yasını değil, ölümü anlamlı kılmayı çabalamasını da anlatıyor.
Kayıpla ilgili yasını, yaşadıklarını ve duygularını sade bir şekilde anlatan yazar sadece kendi yaşadıklarıyla ve düşünceleriyle sınırlı kalmıyor. Yazar, ölüm ya da insanın sonluluğu ve yası hakkında bir çok yabancı yazarın felsefi düşüncelerini de hikayelerinin arasına ekleyerek yardım alıyor.
“Ah! Evet, dünya bir masaldır.”
İlk başlarda çok karmaşık gelen bu kitap, okudukça sizi içine alan muhteşem bir masal. Sizi içine aldıkça sürüklüyor, adeta nefessiz bırakıyor.
Tarihi ve felsefi açıdan birçok eleştiri de bulunuyor.
Kitabın detaylı incelemesi için buraya bakabilirsiniz.
londraedebiyatkulubu.substack.com/p/kitap-kulubun...
youtu.be/GwuAg-4SuZ4
youtu.be/uitghh9CLT4