karşılaşmadığımız otobüslere çarpıyorum her gün
kafamı buzdan camlara yaslıyorum
gözlerimi toprağa dikiyorum
sulamak kolay.
aklım almıyor seni
ama kalbim.
kamburumu çıkarıp ellerimle konuşuyorum
onlar bana çizik çizik bir şeyler söylüyor
ben geleceğine inanıyorum
seni bu ellerle yakalayacağım, ellerinden.
ölümü düşünüyorum,
hayatım, gişesi olmayan sıkıcı bir film gibi
geçiyor gözlerimin önünden,
sen geçmiyorsun.
şimdi sen benim hayatım olmuyor musun?
ama kalbim!
bir gün geleceğini biliyorum ve sen de bunu bildiğimi biliyorsun
ama ikimizde bir şeyi çok iyi biliyoruz ki, o gün aslında hiç gelmeyecek.
gel, ama.
benim ol.
beni günden yastıklarla boğ'ma.
aklım almıyor seni
ama baksana kalbim!