Rabia Manas
@rabiamanas
Karmakarışıklaşmaktayım.
Türk Dili ve Edebiyatı
22 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
BİTİŞİN EŞİĞİNDEŞiir
Ne bu koca dünyaya sığdım,
Ne de içimde saklı o dar odaya.
Kuytularda büyüyen bir bekleyiştim,
Yalnızlığa çizilmiş eski bir haritaya.
Kimsesiz bir bedevi ruh,
Çöllerin rüzgârına emanet.
Ayak izlerim kumlara gömülürken,
Hiçbir gölge düşmedi yüzüme nihayet.
Yirmi yıl geçti omuzumda
Tonlarca suskun yükle.
Bir adımım eksildi her sabah,
Her gece biraz daha söküle söküle.
İçimde suskun şehirler var,
Yıkılmış sokaklarıyla sessiz.
Kapıları kırık evlerimde
Hiçbir misafir gelmez, gelemez.
Mecalim yok artık rüzgâra bile,
Savurup götürsün beni diye bekledim.
Belki bir kum fırtınasında kaybolurum,
Belki de çoktan… çoktan tükendim.
Rabia Manas
Kalemin daim olsun 🌸
Reklam
Neydi sende çözemediğim sır ?
Yüzümü yabancı kılan aynalara
Ve aynaları parçalayan öfkem
Senden mi kaldı bana ?
Ellerimi kanatan ve
Tırnaklarım sökülürcesine
Tutunmaya çalıştığım sözlerin?
Neden taşırdı denizleri?
Oysaki ben
Yalnızca gözlerinde boğulmaya koşarken
Gözlerinin kıyısında sevmiştim
Ölümle sevişmeyi
Şimdi sesimi susturan sessizliğini
Dudaklarının kıyısında bıraktığım
Masumiyetimi de sende bırakıp
Gidiyorum
24.07.2025
Byyazar
ByyazarRabia Manas
🍀
Yine geldi. Aynı saatte, aynı adımlarla. Sanki şehir onun etrafında dönüyor da kimse fark etmiyor. Benim dışımda.
Her sabah aynı masada oturuyorum. Garson artık çayı söylemeden getiriyor, biliyor beklediğimi. Ama bilse kimi beklediğimi, belki getirmezdi. Çünkü insan, olmayacak bir şeyin gelmesini bekleyince üzülür. Bu bekleyişi izleyen de üzülür. Ama o bilmiyor. Kimse bilmiyor. Sadece ben biliyorum.
İşte şimdi geçti önümden. Yüzü bana dönük değil. Yine değil. O kadın bana bakmaz.
Bazen düşünüyorum… Acaba farkında mı burada olduğumun? Belki bir sabah göz göze gelmişizdir de ben fark etmemişimdir. Ama hayır. Onun bakışları bir yerlere ait değil. Ne bugüne ne buraya. Sanki yürürken geçmişine gidiyor her adımda. Ve ben, geçmişinde bile yokum.
Eldivenini düşürdüğü günü hatırlıyorum. Eğilip aldım, uzattım. Teşekkür bile etmedi. Ama sorun değil… Ben sesi için yapmadım onu. Dokundu parmak uçlarımız bir an, çok kısa. Ama ona ait tek gerçek şeydi o temas. Yine de bakmadı.
İçimden "bana bak" dedim. Sessizce, içimden.
Ama o duymadı.
Duysa bile dönüp bakmazdı.
Belki de ben sadece onun yürüdüğü bir sokaktayım. Bir şehir ayrıntısıyım. Her sabah çay içen bir gölgeyim.
Ama bilse…
Bir gün bilse…
Belki o zaman da bakmaz.
O kadın bana bakmaz. Çünkü ben, onun hikâyesinde bir kelime bile değilim.
Rabia Manas
:)
Endişemin neticesidir;
Alnımdaki infial.
Yazgıma sitemim yoktur hâşâ!
En büyük içerlemem kendimedir...
Maviliklere bulaştım, özrüm sana
Renkler hiç yakışmazdı senden başka
Yolla yıldızlarını ufuksuz karanlığıma
Gel!..
Harlansın artık şu ateş
Razıyım dumanına tozuna...
Rabia Manas
Rabia ManasByyazar isimli okura yanıt verildi
Rabia Manas
Teşekkür ederim iyi dilekleriniz için
