Kendimin farkındayım ki, bana biçilen değer de bana söylenen söz de üzerimde hüküm kuramıyor. Çünkü kim olduğumu başkalarının ölçüleriyle değil, kendi vicdanımın ve tecrübelerimin aynasında tanıyorum. Beni övgü büyütmüyor, yargı da küçültmüyor. İkisi de yanımdan geçip gidiyor.
Ben üzerime düşeni yapabilecek duruma gelinceye dek annemi koruması için Tanrı’ya dua ederdim. Çocukken her zaman ona yakın olmayı isterdim ve tüm gün boyu akşam eve dönüp annemin yanında oturmayı ve onun başımı okşamasını dört gözle beklerdim.