Benim sorunum ne bilmiyorum. Ama şu ikisinden biri olduğuna eminim: Kalbimin olması gereken yerdeki karanlık bir boşluk ya da hızla atan, türümden birinin sahip olmasının imkânsız olduğu kadar büyük, ağır bir kalp. Hangisi daha kötü bilmiyorum artık.
"Kontrollü bir umut iyidir çocuğum. İnsanlara kazanma ihtimalleri olduğunu hissettirirsen tüm ömürlerini sana verip ellerine bir şey geçmediğini fark ettiklerinde sadece şanssız olduklarını düşünürler. Köle değil. Arada bir birkaç Hiç sınavı geçer ve aileler bunun kendi çocuklarının da talihinde olabileceğini düşünür. Onlara gece yorgunluktan bayılmadan önce dileyecekleri bir dilek vermelisin çocuğum. Unutma, sadece sabah yataklarından kaldıracak kadar, daha fazlası değil. En umutsuz insanların bile hayat denen zalim oyunu yenme şansı olduğuna inanmayı ne kadar istediklerini bilsen şaşarsın."