Emer zêweyî
@ramanwer
Jîyaneke felsefî
Astrofil.
Genel kültür yazarı.
Wateya Hebûna Min
Berî te, dinya tenê deng û rengên vala bû,
Lê bi hatina te re, her tişt bû xwedî wate û xuda bû.
Tu ne tenê dergistî, tu wekî nefesê di sîngê min de yî,
Tu koka darê, tu asîmanê di ruhê min de yî.
Ez di kûrahiya çavên te de, xwe winda dikim,
Lê di wê windabûnê de, ez rastiya xwe peyda dikim.
Evîna me ne ya rojekê ye, ne jî ya salekê,
Ew mîraثek e, ku ji kûrahiya dîrokê tê bo dilê me her yekê.
Tu ew aramî yî ku piştî her bahozê tê,
Tu ew roniya ku tirsê ji tariyê dibe û tîne rê.
Sonda min bi ruhê me her duyan e, ku bûne yek,
Heta dawiya deman, tu yî di min de tenê rastî, bê guman û bê şik.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Tu yî Heyva Şevên Min
Tu yî tîrêja rojê, tu yî heyva şevê,
Bi te re şîrîn dibe, ev dinya û ev xewê.
Dema tu li min binêrî, dilê min dibe şa,
Tu yî wateya jînê, tu yî dermanê her êşê û nexwa.
Bila destê me ji hev nebe, heta roja mirinê,
Tu yî gula herî geş, di baxçeyê evînê.
Sond dixwim bi herfên navê te, tu tenê yî para min,
Tu yî rûmeta malê, tu yî can û hevala min.
Rêya me bila dûr be, lê bila her bi hev re be,
Kêfxweşî û bextewarî, para her du dilan be.
Ez ê te wekî canê xwe, di nava dil de veşêrim,
Ji bo her yek kenê te, ez ê dinyayê bilerizînim.
Tu bi xêrhatî
Tu wekî bihara piştî zivistaneke sar î,
Li ser dilê min ê tî, tu wekî xunavê barî.
Her roj ku ez bi xeyala te şiyar dibim,
Ez xwe di nav bextewariyeke bêdawî de dibînim.
Roniya çavên te, rêya min ronî dike,
Hebûna te, her derd û kulên min derman dike.
Tu wateya jiyanê, tu rûmeta malê yî,
Di vê dinyaya derew de, tu tenê rastiya min î.
Wê rojê li bendê me ku em bibin yek,
Bila tu xem di dilê me de nemîne, ne kêm ne hinek.
Tu guldana herî bedew î di qesra dilê min de,
Navê te hatiye nivîsandin di her kela canê min de.
Tu
Ger tu nebî, dinya li min dibe tarî,
Tu yî barana rehmetê, bi ser min de barî.
Her herfeke navê te, di dilê min de koka xwe daye,
Hezkirina te, ji bo min wekî nan û avê ye.
Bila mîna çemê Firatê biherike evîna me,
Tu yî dengê sazê, tu yî rengê jiyana me.
Ez ê her dem li benda te bim, di her bîhn û kêliyê de,
Tu gul î di nav baxçê dilê minê tî û birîndar de.
Destê xwe ji destê min meke, stêra sibê,
Bila eşqa me bibe çîrok, li ser zimanê her kesî bê.
Tu dergistî nîn î, tu nîvê canê min î,
Di vê gerdûnê de, tu tenê hêvî û aramiya min î.
Ez pîr bûme
Ez pir bûme.
Di derxika canê min de bîst û pênc Buhar bişkivine.
Qurma bedena min bîst û pênc Zivistan dîtine.
Bi sedan ba û bahosan ew hejandine,
bê hejmar berf û baran tê re çûne.
Pora sipî zû ket nav pora min.
Serê min mîna berqên zivistanê bû her dem.
Stêrkek nema ku li ezmana min nav lê ne kir.
Zahf havînên kelandî min dîtin ku Simbil șewitandin.
Ez pîr bûme
Hew dikarim rojan jiber bikim ango bişopînim.
Weke saeta destê min de diherike dem.
Pîştî vê saetê Ez dizanim ku ewê zûtir bê.
Her dema diçe zû bûna çûbûna wê du qet dibe.
Hezaran mirov ketin nava vî heyatî.
Evîn, heval, dost, rêheval zahf kes têde derbas bûn.
Her roja ku diçe zêdetir û girantir dibe.
Xem nîne, li gor mezinbûnîya çîya xwedê berfa wê dide.
Ez Pîr bûme
Weke doh nikarim baz bidim.
Nikarim bikevim dikan û qinikan.
Nikarim bikenim weke berê.
Stêrkên ku min nas dikir nayên bîra min,