Ramazan Karakuş
@ramazankarakus
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Belki de olağan yaradılışta bir adam değilim. Yaşayıp duyumsadıklarım ne kadar alışıldık, bilmiyorum. Kimi zaman kendimden ve çevremden çok tuhaf bir biçimde kopuyorum; sanki olup biteni dışarıdan biri gibi, sanki akıl almaz derecede uzak, zaman ve mekânın dışında bir yerden, bütün o gerilim ve facianın dışında seyrediyorum.
Kapıldığım dehşet bir giysi gibi üstümden sıyrılmıştı. Şapkam uçup gitmiş, yakam bağrım açılmıştı. Daha birkaç dakika önce önümde yalnızca üç gerçek şey vardı: Gecenin uzayın ve doğanın uçsuz bucaklığı, kendi güçsüzlüğüm ve acım, bir de ölümün yakınlığı. Oysa şimdi herşey tersyüz olmuş, bakış açım durup dururken değişmişti.
Hayat hastalıklı bir şeydi, daha doğrusu hastalıklı bir hale gelmişti; dayanılmaz bir şeydi. "Ölü adam hiçbir zaman dirilmez!" Bu dize derin bir minnet duygusuyla birlikte kıpırdattı içini. Evrendeki yegâne hayırlı şey buydu. Hayat acı veren bir bezginliğe dönüşünce, ebedi uykusuyla ölüm teselliye hazırdı. O zaman ne bekliyordu? Artık gitme vaktiydi.
