İnsan uykuya dalamazsa doğal olarak -belki zorunludur- nefsini , benliğini gönlünün içinde saklanmış bilir. Beden , ruha bir mezar olur. Kabir azabının her türlüsü ortaya çıkmaya başlar.
İnsan her adımını mezardan uzaklaştırmak için atar , yine her adımda mezara bir adım daha yaklaşır. (Nitekim her nefesini hayatını uzatmak için alır. Yine her nefeste hayatından bir nefeslik zaman azalır.)
Şimdi de kendi kendime şu lüzumsuz suali soruyorum : Kolay elde edilmiş bir saadet mi , yoksa insanı yücelten ıstırap mı daha iyidir ? Evet , hangisi daha iyi ?