Bu arada vaxt sürətlə keçirdi. Vaxt hiss etdirmədən, amma getdikcə daha süratlə bizim həyatımızın axınını ölçür va hətta sadəcə geriyə baxmaq üçün bircə anı belə saxlamaq mümkün deyil. Qışqırmaq istəyirsən: "Dayan! Dayan!" Ancaq boş yerə. Hər şey, hər şey keçmişə qovuşur: adamlar, baharlar və qışlar. Buludlar va biz əbəs yerə daşlardan, hansısa qayanın yüksəkliyindən yapışırıq, yorulan
barmaqlarımız keyiyir, əllərimiz ixtiyarsız halda yanımıza düşür va görünüşündən ləng axdığı görünən, amma dayanmadan axan zaman çay getdikcə bizi daha uzaqlara aparır.
..mütləq deyil barıt tüstüsünün və tozun dözülməz qoxusunda, yalnız şöhrət haqda düşünüb döyüşəsən. Hər şey düşkün meyxananın şamlarla işıqlandırılmış otağında, büsbütün tək olduğu zaman baş verir.