"Bütün iyiliğine rağmen ne kadar anlayışsız..”Müşkül vaziyette kalan bir insan için böyle hükümler verilir mi? Asıl iyilik tanımadıklarımıza yaptığımız iyiliktir;halbuki biz bütün iyi niyetimizi dostlarımıza saklayıp bunların dışında kalanları kısa bir hükümle kötü sayıyoruz!..
Kendini beğenmiş değildi.hatta belki de bunun aksine olarak nefsine güveni henüz pek zayıftı. Fakat buna rağmen bu çocukların nasıl olup da başka birine bu derece önem vererek bütün kafalarını onunla alakadar edebildiklerini anlamıyordu. Bir insanı kendisi kadar, kendi düşünceleri, dertleri, korkuları ve noksanları kadar ne meşgul edebilirdi? Halbuki bütün arkadaşlarının gözünde sanki sihirli bir gözlük vardı ve onların kendilerini görmelerine engel oluyordu.Bu kadar ahmakça bir körlüğe başak türlü mana verilemezdi.