Rasha Türkmen
@rasha_x8
Ait Hissetmemek
Hiçbir yere ait olmamak, dünyadaki en kötü his olabilir.
Gittiğim hiçbir yerde kendimi ait hissetmiyorum ve zamanın her anında yalnızlık bana eşlik ediyor.
Herkesin gülüp eğlendiğini uzaktan izlemek, içimde derin bir acı bırakıyor.
Ne aileme, ne işime, ne şehrime, ne de adım attığım herhangi bir yere ait hissetmiyorum.
Acaba bir gün, kendimi gerçekten ait hissedeceğim o yeri bulabilecek miyim? Hiç ait olma duygusunu hissedebilecek miyim? Nasıl bir his o acaba?
İnsanları geçimsiz yapan sevgisizliktir. Birbirine düşman eden iletisimsizliktir.Güzellikten yana ne varsa yok eden, herkesin birbirinden esirgediği ilgisizliktir.
“Bizim dünyamızda ancak acı çekerek ve acı aracılığıyla içtenlikle sevebiliriz. Başka türlü sevmeyi bilmiyoruz ve başka bir sevgi tanımıyoruz.
Sevebilmek için acı çekmek istiyorum. Şu anda, gözyaşları içinde, terk ettiğim o toprağı öpmeyi arzuluyorum, ona susuyorum ve başka bir yaşamı ne istiyor ne de kabul ediyorum!…”
Bu kitabı özellikle ilgi çekici kılan şey, Dostoyevski’nin felsefi gelişimidir. Okuyucuyu varoluşçuluk, absürdizm ve nihilizmden geçirerek nihayetinde metafiziğe ulaştırıyor ve ölümden sonraki yaşam kavramına dokunuyor.
Kitap, aynı zamanda insanlığın özüne dönüşünü yansıtıyor; her ne kadar doğuştan iyi olsak da, toplumun yozlaştırıcı bir etkisi olduğunu öne sürüyor. Dostoyevski’nin insan doğasına ve mutluluk arayışına dair içgörüleri son derece derin. “Hayatın bilinci, hayatın kendisinden daha yüksektir; mutluluğun yasalarını bilmek, mutluluğun kendisinden daha değerlidir.” düşüncesi, güçlü bir mesaj sunuyor.
Felsefe, insan doğası ve hayatın karmaşıklıklarıyla ilgilenen herkes için derin düşündüren bu kitabı şiddetle tavsiye ederim.
