Böyle tuhaf düşünceler, karanlık duygular huzursuz ediyor beni; ayrıca anlayamadığım birtakım sorular dönüp duruyor kafamın içinde, ama onları kovmaya gücüm de yok isteğim de...
"insanlık öldü mü?" dedim.
"Yok," dedi, "ölmedi, ölmedi ama, bir şeyler oldu,
Başka bir yerde sıkıştı kaldı herhalde?"
Tam da bunu düşündüğü sırada durumunun umarsızlığı çöktü içine.
Bütün açıklığıyla Gölgeler Vadisi'nde oldugunu gördü.
İçindeki hayat giderek sönüyor, yavaş yavaş ölüme doğru ilerliyordu.
Ne çok uyuduğunu ve buna rağmen ne çok uyumak istediğini fark etti. Halbuki eskiden uykudan nefret ederdi. O zamanlar uyku, hayatının kıymetli anlarını çalıyordu. Yirmi dört saatte dört saat uyku, dört saatlik hayatın elinden alınması demekti. Nasıl da çok görürdü uykuyu! Oysa şimdi çok gördüğü şey hayattı artık. Hayat güzel değildi; tatsızdı, acıydı. En vahimi de buydu. Yaşamayı arzu etmeyen bir hayat, sona erme yoluna girmiş demektir. Derinlerinde bir yerde hissettiği kendini koruma içgüdüsü onu harekete geçirince oradan uzaklaşması gerektiğinin farkına vardı.
