Boşvermişim dünyayı...
Önceden olsa kötü bir şey olsa ya da kötü insanlar rast gelse çabuk öfkeli olur ya da tepki verirdim. Ama boşvermişlik yaşa gelmişiz. Herkes içindeki kibrin, hasetliğinin ekmeğini yer. İçini ne ile beslersen sofrana o gelir. Huzur vermeyecekseniz rahatsız da etmeyin. Vesselam...
Esma
Esma
Denk getiren Allah, rast getiren Allah.
Sen tevafuku, tesadüf mü sandın?
Denk gelen değil, denk getirilen vardır."
Rastgele bir yere oturuyorsun yanın da telefon ile konuşan adam yanında kim var sorusuna Kadir var diyor
Rastgeleler bile rast gele değil
Birinci Söz
BİSMİLLÂH her hayrın başıdır. Biz dahi başta ona başlarız. Bil, ey nefsim, şu mübarek kelime, İslâm nişanı olduğu gibi, bütün mevcudâtın lisan-ı hâl ile vird-i zebânıdır. Bismillâh ne büyük, tükenmez bir kuvvet, ne çok, bitmez bir bereket olduğunu anlamak istersen, şu temsîlî hikâyeciğe bak, dinle. Şöyle ki:
Bedevî Arap çöllerinde seyahat eden adama gerektir ki, bir kabile reisinin ismini alsın ve himayesine girsin tâ şakilerin şerrinden kurtulup hâcâtını tedarik edebilsin. Yoksa, tek başıyla, hadsiz düşman ve ihtiyacatına karşı perişan olacaktır. İşte, böyle bir seyahat için, iki adam sahraya çıkıp gidiyorlar. Onlardan birisi mütevazi idi, diğeri mağrur. Mütevazii, bir reisin ismini aldı; mağrur almadı. Alanı her yerde selâmetle gezdi. Bir katıu't-tarîke rast gelse, der: "Ben filân reisin ismiyle gezerim." Şakî def olur gider, ilişemez. Bir çadıra girse o nam ile hürmet görür. Öteki mağrur, bütün seyahatinde öyle belâlar çeker ki, tarif edilmez. Daima titrer, daima dilencilik ederdi. Hem zelil, hem rezil oldu.
Deli kurt, sana bugüne kadar tek bir konuda yalan söyledim. Bundan dolayı pişmanım. Her şeyimi zaten döküyorum bunu da bilmesin, bilmesine gerek yok dedim. Ama sen yalan söylediğimi bildiğin için
