İnsanın hayatına son vermek yüce Tanrı'nın değer biçmesine ayrılmışsa, insanın kendi yaşamına son vermesi onun hakkına bir tecavüzse; yaşamın korunması da yok edilmesi kadar eşit derecede suç olacaktır. Kafama doğru düşen bir taşı rotasından saptırırsam, doğanın işleyişini bozarım ve madde ve hareketin genel yasaları ile belirlediği yaşamımı sürecin ötesine uzatarak yüce Tanrı'nın özel alanını işgal etmiş olurum.
İnsan hayatı çok büyük önem taşıdığı için mi bu böyle? Oysa insanın hayatı, evrenin gözünde, bir istiridyenin hayatından daha önemli değildir. Her zamankinden daha büyük bir öneme sahip olsa, doğanın düzeni bunu insanın sağduyusuna bırakır ve bizi her olayda bununla ilgili karar verme gereksinimine düşürür.