Tenzile Demirtaş

Tenzile Demirtaş
@reader_rider
Dünya, dedim içimden, yuvarlak değil, hayır. Dünya çukur şeklinde. Derin bir çukur.
Sayfa 283·Kitabı okudu
Reklam
Yorgundum, yorgunluk gittiğim her yere benden önce varıyordu.
Sayfa 279·Kitabı okudu
Nice kâbus akarken gözlerimin önünden, ben sadece uyanmayı dilemiştim. Hiçbir çığlığa yankı vermemiş, ne vakit bir yaraya denk gelsem, kabuk sandığım sessizliğin ardına gizlenmiştim. Sessizlik, susanların yükselttiği derin bir uçurumdu. Kıyısına geldiğimde, gücümü toplayıp da buradayım diye bile seslenememiştim. Bu yüzden suçlu, bu yüzden yenik, bu yüzden zayiydim. İlk günahımın kıymeti yoktu. Ben, en sık işlediğim günahla, suskunluğumla mimlenmiş, kolumdaki uyuşuklukla mühürlenmiştim.
Sayfa 278·Kitabı okudu
Bir tür tevekkül iliklenmişti kuruyup çorak topraklara dönmüş gözpınarlarına. Hayretten, vah etmekten ve sevinmekten, asırlar evvel el etek çekmiş gibi duruyordu.
Sayfa 270·Kitabı okudu
Birbirine dikkatle bakmayı becerenlerin, başka pusulaya ihtiyacı yoktu belki.
Sayfa 254·Kitabı okudu
Reklam