Tenzile Demirtaş
@reader_rider
Odyolog
Antalya
Antalya
161 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap bir gemide karşılaşan sonra karanlıkta gecenin çok geç saatlerinde konuşan iki kişinin arasındaki konuşmayı anlatıyor, aslında sadece birisi anlatıyor öbürü dinliyor. Bir doktorun anıları,
Merhabalar, Şeker Portakalı üçlemesinin ikinci kitabı olan Güneşi Uyandıralım’ı bitirdim. İlk kitabı uzun zaman önce okumuştum, tekrar dinlemek istedim hikayeye başlayınca devamını merak edip okudum. İlk kitap çok hüzünlü bitmişti Zeze üzüntüsünden hasta olmuştu hayattaki en sevdiği insanı kaybetmek onu derin bir umutsuzluğa bırakmıştı. Devamında Zeze’ nin zengin bir aileye evlatlık verildiği çok iyi eğitim aldığı ama hala çok mutsuz olduğu görülüyor. Belki ailesi gerçekten sıcak bir yuva olamadığı için belki de içindeki derin kederi atlatamadığı içindir. Hikaye onun tekrar hayal kurmaya başlamasıyla ardından yaramazlıklarıyla kendini bulma yolculuğuyla devam ediyor ve hayatın her halini insanın her durumunu neredeyse anlatıyor. Ona yüreğine yerleşen kurbağa Adam, Maurice, Tarzan, gibi hayali dostlar ve en sevdiği dostu Peder Feliciano yardım ediyorlar. Ve Zeze büyüdükçe ona tek tek veda ediyorlar. Yazarın insanın ruhuna işleyen samimi, huzurlu bir kalemi var. Ben çok beğendim. Harika bir kitaptı.
Bu kitapta Elizabeth Zott ile Calvin Evans’ın ilginç ama sonsuz aşkı, 1950’lerde kadının toplumdaki yeri bir şeyi başarabilmesinin önündeki toplumsal engeller baskılar, kadının bir şey başaramayacağı
Bu kitap yıllardır gizli kalmış sırların kitabı diyebilirim. Yıllardır bitmeyen, aslında sebebi bilinmediği için insanları yoran, yıpratan çözümlenemeyen meseleler zamanla gün yüzüne çıkıp insanları bir nebze de olsa rahatlatıyor, daha doğrusu yaşadıklarını anlamlandırıyorlar. Daha sonra başlıyor sorunlarla yüzleşme kabullenme dönemi. Kitap çok güzeldi, çokmsamimi bir dili vardı. Kitabı okurken başta acaba kim kötü, daha az masum diye düşünürken sonuna geldiği de herkesin kendine göre haklı sebepleri varmış dedim. Hiçbir şey dışarıdan göründüğü gibi olmuyor, hayat böyle maalesef. Bilmediğimiz ne çok yarası var insanların. En çok da Ethem ve Nurten’e çok mutlu oldum hikaye biterken. Yaralarını görünce birbirlerinde teselli bulup mutlu olmayı öğrendiler. Ben kitabı çok beğendim tavsiye ederim, akıp gitti.
Kitap güzeldi, ama acıklı bir şeye güzel denir miydi bilmiyorum. Çok acı vardı içinde her hikaye hayattan bir kesit gibiydi, hep sonu hüzünlü biten. Tam bu hikaye oh güzel bitiyor derken son cümle ile dağıtıveriyor yazar. Hayata, aşka, acıya dair çok detay ve yorum vardı. Ben beğendim, iyiki okumuşum.
